Ηλεκτρονικές επικοινωνίες …

Ηλεκτρονικές επικοινωνίες …

Χάρη στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες ο κόσμος μας είναι ένα παγκόσμιο χωριό …
Σήμερα είμαστε «καλωδιωμένοι» όσο ποτέ. Σε κανένα άλλο πεδίο της επιστήμης δεν επηρεάζουν οι νικητές των βραβείων Νόμπελ την καθημερινότητά μας όσο σε αυτό. Ανοίγουν ένα παράθυρο στο κόσμο - Είναι και καλό και κακό - Διευρύνει το μυαλό μας αλλά και το αποκομίζει - Σερφάρουμε στο διαδίκτυο Ανατρέχουμε σε ένα παγκόσμιο δίκτυο πληροφοριών αλλά και σκουπιδιών - Και τέλος η καλωδίωση χωρίς καλώδια - Ο Πλανήτης μας καλωδιώθηκε. 
Όπως λέει και ο Άρθουρ Κλάρκ αυτό είναι το νευρικό σύστημα της ανθρωπότητας …

Η ανάγκη επικοινωνίας του ανθρώπου με τους συνανθρώπους του άρχισε να εκδηλώνεται από τους προϊστορικούς χρόνους. Εξετάζοντας ιστορικά την εξέλιξη των τρόπων επικοινωνίας διαπιστώνουμε και την πολιτισμική εξέλιξη του ανθρώπου, αφού οι «επαναστάσεις» στην εξέλιξη των μέσων επικοινωνίας αποτέλεσαν σταθμούς στην πορεία του πολιτισμού. Με κριτήριο, λοιπόν, τον τρόπο επικοινωνίας του ανθρώπου μπορούμε να διακρίνουμε στην ανθρώπινη ιστορία την ακουστική (ή προ-αλφαβητική), την οπτική και την ηλεκτρονική εποχή.

H μελέτη των φαινομένων του ηλεκτρισμού οδήγησε στην έρευνα νέων τρόπων επικοινωνίας. Έτσι με την αξιοποίηση των νόμων της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής του Faraday, ο Samuel Morse επινοεί και εξελίσσει τον τηλέγραφο στο τέλος της δεκαετίας του 1830. H πληροφορία μεταδίδεται κωδικοποιημένη με το συνδυασμό δύο στοιχείων, ενός παλμού ρεύματος μεγάλης διάρκειας -παύλα- και ενός άλλου μικρής διάρκειας -τελεία. O τηλέγραφος, λοιπόν, αποτελεί ουσιαστικά ένα «ψηφιακό μέσο». H λήψη της πληροφορίας μπορεί να γίνει είτε με τη χρήση γραφικών σημάτων -τελείες και παύλες- είτε με ακουστικά σήματα -κτύπους.

Στις αρχές του 20ού αιώνα τελειοποιείται η ασύρματη τηλεγραφία που άρχισε να επεκτείνεται όλο και περισσότερο, ενώ τα τηλέτυπα, οργανωμένα σε δίκτυα, μπορεί να θεωρηθούν πρόδρομοι των δικτύων υπολογιστών. Τα τηλεγραφικά όμως μηνύματα είναι ανυπόγραφα. Πρακτικά είναι αδύνατη η ανταλλαγή απόψεων. Από τα πρώτα βήματα της τηλεγραφίας εντείνεται η έρευνα για κάποιο τρόπο συνομιλίας δυο προσώπων, που βρίσκονται σε απόσταση. Η ιστορία της τηλεφωνίας μπορεί να θεωρηθεί ότι αρχίζει κατά την δεκαετία του 1870 ενώ από τότε βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη.

O άνθρωπος στην προσπάθειά του να μεταδώσει όλο και μεγαλύτερο όγκο πληροφοριών, σε όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις, χρησιμοποιεί εναέριες ή υπόγειες γραμμές καλωδίων διαφόρων μορφών αλλά και την ατμόσφαιρα. Μέσα από αυτήν διαδίδονται τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, που μεταφέρουν την πληροφορία σε μεγάλες αποστάσεις, ενώ η συχνά απαραίτητη οπτική επαφή πομπού-δέκτη οδηγεί στην κατασκευή τόσο υπέργειων σταθμών αναμετάδοσης, όσο και τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων. Έτσι δημιουργείται σταδιακά ένα παγκόσμιο τηλεπικοινωνιακό δίκτυο. Κυρίαρχες μορφές στα σήματα που διακινούνται από και προς αυτούς τους σταθμούς αναμετάδοσης σε τροχιά, παραμένουν τα σήματα ήχου και εικόνας.

Η κατασκευή του πρώτου Laser το 1960 και η κατασκευή των οπτικών ινών το 1980, έδωσαν νέα ώθηση στη μετάδοση πληροφοριών.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '80 οι ειδικοί των τηλεπικοινωνιών, οραματίζονται ένα ενιαίο δίκτυο πληροφοριών που θα συνέδεε τελικά όλες τις επιχειρήσεις, τους οργανισμούς και τα νοικοκυριά του σύγχρονου κόσμου. Ένα τέτοιο δίκτυο θα παρείχε ευρύ φάσμα υπηρεσιών, με κυριότερη την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ υπολογιστικών συστημάτων, ραδιοφωνικών σταθμών, τηλεοπτικών καναλιών και γενικά μεταξύ των χρηστών του δικτύου. Κάτι τέτοιο ήδη έχει αρχίσει και η γενίκευσή του θα αποτελέσει την ολοκλήρωση των επικοινωνιών.